Kosz, który zjednoczył serca - czas na nowy rozdział

Przez wiele lat stał w naszym mieście, niepozorny, ale niezwykle ważny. Metalowy kosz na plastikowe nakrętki. Dla jednych, po prostu pojemnik, dla innych, symbol wspólnoty, troski i dobrych serc. Dziś, po latach wiernej służby, nasz kosz przechodzi na zasłużoną "emeryturę". Został zabezpieczony na terenie miejskiego PSZOK-u i czeka na nowy pomysł i nową formę istnienia.

Przypomnijmy sobie, jak to się zaczęło.

Pomysł zrodził się spontanicznie i od słów, przez działania, aż po efekt, który nas wszystkich poruszył. W zaledwie miesiąc dzięki ogromnemu zaangażowaniu mieszkańców zebrano środki, zaprojektowano i wykonano kosz, który stanął w wyznaczonym miejscu całkowicie społecznie, całkowicie z serca. Projekt i wykonanie to zasługa kaletańskiego Przedsiębiorcy, Pana Tomasza Hanulok,właściciela firmy STEELLWOOD. Bezinteresownie,w swoim wolnym czasie, zaprojektował i własnoręcznie wykonał kosz w swoim zakładzie.

Przez te lata dzięki wspólnym siłom zebrano wiele ton plastikowych nakrętek. Pieniądze uzyskane z ich sprzedaży były przeznaczane na pomoc kaletańskim dzieciom  tym, które najbardziej tej pomocy potrzebowały. To nie była tylko zbiórka surowca to był realny, namacalny wkład w dobro naszej lokalnej społeczności.

W tym miejscu nie sposób nie wspomnieć osoby, bez której to wszystko nie działałoby tak sprawnie - Tobiasza Rogocz. To on systematycznie, niemal niezauważalnie, opróżniał kosz, pakował worki i dostarczał je tam, gdzie trzeba. Cicho, konsekwentnie, z ogromnym sercem. Dziękujemy Ci, Tobiaszu, za każdy worek, za każdy kurs, za Twój czas i Twoją obecność.

Dziś ten wyjątkowy kosz nie pełni już swojej pierwotnej funkcji; zmieniły się realia gospodarki surowcami wtórnymi. Ale nie musi to oznaczać końca jego historii. Wierzymy, że ten kawałek metalu, nasycony tyloma dobrymi intencjami, może nadal służyć naszej wspólnocie. Potrzebujemy tylko świeżych pomysłów.

Dlatego zwracamy się do Was - mieszkańców, sąsiadów, przyjaciół - z prośbą: wymyślmy razem nową rolę dla naszego kosza. Może stanie się elementem miejskiej zieleni? Punktem wymiany książek? Miejscem wspomnień lub nowym projektem społecznym? Tak na szybko pojawiło się kilka pomysłów, jak myślicie, które z nich mogą nas zainspirować i które można zrealizować ? Oto one:

1. Mini biblioteka plenerowa ("książkowy dom")

- Kosz można przerobić na punkt wymiany książek: zabezpieczyć od środka półeczkami, daszkiem, zamknąć przezroczystymi drzwiczkami. Taki "książkosz" mógłby stanąć np. przy parku, szkole czy placu zabaw.

2. Donica miejska / kwietnik

- Wnętrze kosza wypełnić ziemią i posadzić kolorowe kwiaty lub rośliny pnące. To prosty sposób, by nadać mu drugie życie jako element zieleni miejskiej ? a jednocześnie piękny symbol troski o wspólne dobro.

3. Punkt zbiórki innych surowców

- A może mógłby służyć do innej formy selektywnej zbiórki, np. zużytych baterii, starych długopisów, okularów, kluczy czy innych przedmiotów o potencjale recyklingowym, których nie zbiera się w domowych koszach.

4. Punkt dzielenia się

- Może to być miejsce, gdzie można zostawić drobne przedmioty dla innych: np. zabawki, ubranka dziecięce, narzędzia, rośliny do adopcji czy karmę dla ptaków lub kotów.

5. Instalacja artystyczna / tablica wspomnień

- Można go przemalować i udekorować zdjęciami z akcji, cytatami o wspólnocie, dobrych uczynkach  i zostawić jako pomnik społecznego zaangażowania. Może być to też miejsce, gdzie dzieci będą mogły zostawiać rysunki, liściki itp.

6. Skrytka na listy do przyszłości / skrzynka dobrych słów

- Mieszkańcy mogliby wrzucać liściki z dobrymi życzeniami, przesłaniami, marzeniami na przyszłość. Raz do roku (np. w Dniu Dziecka czy na miejskim festynie) można by je otwierać i czytać wspólnie.

7. Dom dla ptaków lub owadów

- Z pomocą lokalnych majsterkowiczów można by zamienić go w stylizowany "hotel dla owadów" lub karmnik dla ptaków, tworząc jednocześnie edukacyjny punkt o lokalnej faunie.

8. Symboliczna kapsuła czasu

-  Można w nim umieścić dokumenty, zdjęcia i pamiątki z ostatnich lat działań społecznych i zapieczętować z myślą o otwarciu za 10, 20 lat.

Nie pozwólmy, by symbol lokalnych serc pokrył się kurzem. Niech nadal przypomina o tym, co razem potrafimy osiągnąć. Powyższe to tylko takie pierwsze pomysły, może macie inne? Dajcie nam znać .